هواپیمای شناسایی بلک برد

Apr 22, 2024

توضیحات محصولات

SR-71

"Blackbird" به عنوان یک هواپیمای شناسایی با سرعت بالا و ارتفاع بالا با طول کل 33 متر، طول بال 17 متر، ارتفاع 5.7 متر، وزن خالی 33.5 تن، حداکثر وزن برخاست قرار می گیرد. 63.5 تن و ظرفیت بار اضطراری اضافی حدود 8 تن. حداکثر سرعت طراحی "Blackbird" 3.2 ماخ و حداکثر سقف 30،{15}} متر است. در پرواز واقعی، "Blackbird" بارها از محدودیت های سرعت طراحی و سقف فراتر رفته است. یک دستگاه دریافت روغن هوایی در پشت هواپیما نصب شده است و حداکثر برد روغن داخلی به 4830 کیلومتر می رسد.

راز این که «پرنده سیاه» بتواند «دو سه» پرواز کند (یعنی سرعت 3 ماخ و سقف 30،{2}} متر) در دو موتور J-58-1 آن نهفته است. اولین موتورهای هوافضا در جهان هستند که از پیکربندی چرخه متغیر استفاده می کنند. J-58-1 در مجموع دارای سه مجرا است. در طول پرواز با سرعت کم، جریان هوا در مجرای بیرونی و مجرای میانی مستقیماً بدون عبور از محفظه احتراق خارج می شود و در عین حال باعث کاهش مصرف سوخت می شود. در پرواز با سرعت بالا، قسمت جلویی موتور در مقابل مخروط ورودی هوا قرار دارد. این حرکت مجرای بیرونی را می بندد و جریان هوا در مجرای میانی با مجرای داخلی مخلوط می شود و با هم می سوزد. در این زمان حداکثر رانش 14.5 تن است.

از آنجایی که فناوری کامپیوتر در دورانی که "Blackbird" متولد شد چندان بالغ نبود، تنظیم شرایط عملکرد موتور تنها می توانست بر تجربه خلبان تکیه کند. هر بار که نیاز به تغییر سرعت بود، خلبان باید با عجله اهرم دریچه گاز را دستکاری می کرد و هواپیما را با وزن ده ها کیلوگرم تحت فشار قرار می داد. تسلیم شدن تحت فشار هرگز آسان نیست. بنابراین خلبانان «بلک برد» دوست دارند پس از اتمام ماموریت خود را وزن کنند تا ببینند چقدر وزن کم کرده اند.

همه ما می دانیم که یک ویژگی رایج در فیزیک "انبساط و انقباض حرارتی" است. دمای سطح هواپیمای "Blackbird" که برای مدت طولانی با سرعت بالا پرواز می کند تا چند صد درجه خواهد بود، بنابراین این پدیده به شدت برجسته است. هنگامی که "پرنده سیاه" با سرعت 3 ماخ پرواز می کند، بدنه تحت تأثیر دمای بالا بیش از 30 سانتی متر کشیده می شود! از آنجایی که تجهیزات دقیق مانند خطوط لوله نمی توانند تغییر شکل های بزرگ را تحمل کنند، برای مقابله با چنین کرنش های حرارتی بالا، طراحان فقط می توانند با یک مخزن سوخت با ساختار نسبتاً ساده شروع کنند و عمداً شکاف در اتصال مخزن را افزایش دهند. فقط تحت انبساط در دمای بالا بسته می شود و در نتیجه در شرایط عادی، "Blackbird" پارک شده روی زمین به ناچار سوخت نشت می کند.

با توجه به ویژگی‌های شرم‌آور "Blackbird"، پرسنل خدماتی فقط مقدار کمی سوخت برای برخاستن از "Blackbird" اضافه می‌کنند و پس از برخاستن از پرواز به سوخت‌گیری هوایی تکیه می‌کنند.

954d13562ed3a39dd21a155cd00ac19

آلیاژهای آلومینیوم سنتی هوانوردی به سادگی نمی توانند دمای چند صد درجه را تحمل کنند. رقیب MiG-25 نیز با این مشکل مواجه است. راه حل ارائه شده توسط شوروی بسیار ساده است، یعنی استفاده از فولاد ضد زنگ برای کل پوست بدنه! با این حال، این همچنین منجر به وزن ساختاری سنگین میگ-25 شد که بر حمل سوخت و سلاح تأثیر گذاشت.

آمریکایی ها با استفاده از آلیاژ تیتانیوم تازه ظهور این مشکل را کاملاً حل کرده اند. استحکام، سفتی و نقطه ذوب تیتانیوم نزدیک به فولاد است، اما چگالی آن فقط کمی بیشتر از نصف فولاد است. خواص فیزیکی آن بسیار عالی است. هزینه های ذوب بالای آلیاژهای تیتانیوم برای ایالات متحده ثروتمند اصلاً مشکلی نیست. با این حال، ذخایر تیتانیوم در ایالات متحده کاملاً کمیاب است و آنها چاره ای جز واردات پنهانی از اتحاد جماهیر شوروی ندارند. نمی دانم وقتی شوروی ها بفهمند که آلیاژهای تیتانیوم صادراتی برای ساختن رقبای هوانوردی خود استفاده می شود، چه فکری خواهند کرد.

Lockheed A-12

در سال 1976، "Blackbird" سرعت پرواز را 3529.56 کیلومتر در ساعت در ارتفاع 26،{5}} متری تعیین کرد. این هنوز هم سریعترین رکورد پرواز برای یک هواپیمای سرنشین دار تا به امروز است. در سال 1972 به «پرنده سیاه» دستور داده شد تا تأسیسات هسته ای اسرائیل را شناسایی کند. اگرچه "Blackbird" اقدامات زیادی برای کاهش ناحیه بازتاب رادار انجام داده است، اما دمای بالای ایجاد شده در محیط های پر سرعت نمی تواند از تجهیزات پیشرفته شناسایی مادون قرمز فرار کند.

اسرائیل پس از کشف آثار "پرنده سیاه" فوراً جت های جنگنده F{0}} "فانتوم" را اعزام کرد و برای رهگیری آن، موشک های هوا به هوا "سایدوایندر" را پرتاب کرد. با این حال، خلبانان نیروی هوایی اسرائیل متأسفانه دریافتند که سرعت "سایدوایندر" نمی تواند به "بلک برد" برسد. طی بیش از 30 سال پرواز، "پرنده سیاه" بارها به حریم هوایی کشورهای دیگر نفوذ کرده است اما هرگز سرنگون نشده و به اسطوره هواپیماهای پرسرعت و ارتفاع بالا تبدیل شده است.

در سال 1990، "پرنده سیاه" که وارد سال های گرگ و میش خود می شد، دیگر نتوانست بال های خود را باز کند و به آسمان پرواز کند و به تدریج از خدمت فعال بازنشسته شد. در سال 1998، آخرین "Blackbird" نمایش پرواز خود را تکمیل کرد و به موزه هوانوردی آمریکا فرستاده شد. افسانه ای "دوبل سه" "Blackbird" در آسمان های سراسر جهان به پایان رسید.