خوردگی تیتانیوم و آلیاژهای تیتانیوم

خوردگی کامل

خوردگی یکنواخت روی سطح نمونه‌های تیتانیوم یا قطعه کار رخ می‌دهد و لایه‌ای با ضخامت یکنواخت از محصولات خوردگی را تشکیل می‌دهد که محکم به سطح تیتانیوم چسبیده است، به طور کلی با افزایش زمان به داخل منبسط نمی‌شود، اما استثنائاتی وجود دارد. در بسیاری از محیط های خورنده، تیتانیوم به خوبی یا بهتر از سایر فلزات دارای پوشش محافظ مانند آلومینیوم خورده می شود. خوردگی تیتانیوم معمولاً الکترولیتی است، بنابراین رابطه خاصی بین خوردگی و پتانسیل الکترود و جریان الکتریکی وجود دارد. قطبش آند و کاتد نیز تأثیر زیادی بر مکانیسم خوردگی و سرعت دارند. پتانسیل تیتانیوم تا حد زیادی به خواص عایق فیلم اکسید بستگی دارد. بنابراین، خواص فیلم اکسید تیتانیوم نقش تعیین کننده ای در مقاومت به خوردگی آن دارد. تمام عواملی که می توانند چگالی، ضخامت و عملکرد عایق فیلم اکسید را بهبود بخشند، برای بهبود مقاومت در برابر خوردگی مفید هستند. در مقابل، هر عاملی که توانایی محافظت موثر فیلم اکسید را کاهش دهد، خواه مکانیکی یا شیمیایی، مقاومت به خوردگی تیتانیوم را به شدت کاهش می دهد.

خوردگی موضعی

خوردگی تیتانیوم در اکثر شرایط محلی است و درجه خوردگی در یک نقطه با نقطه دیگر متفاوت است. خوردگی شکاف، خوردگی حفره، ترک خوردگی ناشی از تنش و غیره همگی خوردگی موضعی هستند. خوردگی شکاف بیشتر در لبه یا لبه شکاف رخ می دهد و شکاف نزدیک به تجمع، شکاف خیلی کوچک یا خیلی بزرگ رخ نخواهد داد. خوردگی حفره ای نوعی خوردگی است که در سوراخ های باز رخ می دهد که در حضور پلاسماهای CI -، Br - و I - به راحتی رخ می دهد. ترک خوردگی تنشی نوعی خوردگی قطعه کار یا نمونه تحت اثر ترکیبی تنش کششی و محیط خورنده است.

سایش

شکل خوردگی نمونه یا قطعه کار در محیط جریان خورنده توسط عمل مکانیکی سیال تسریع می شود، زیرا سیال می تواند بخشی یا تمام محصولات خوردگی را از بین ببرد، سطح جدید را در معرض دید قرار دهد و خوردگی را تسریع کند.

خوردگی تماسی فلزات غیر مشابه

خوردگی تماس فلزی غیر مشابه به خوردگی گالوانیکی نیز معروف است. در محیط خورنده دو فلز یا قطعه سازه ای با پتانسیل های متفاوت قرار می گیرد. در صورت اتصال کوتاه الکتریکی، فلز با پتانسیل کم دچار خوردگی می شود.